تامین اجتماعی را می توان به عنوان یکی از اهداف مهم توسعه یافتگی کشورها قلمداد کرد و در این راستا دولت هها تلاش می کنند تا مجموعه سیاست هایی را در جهت کاهش ریسک و یا حمایت از گروه یا اقشار خاص به کار گیرند.

کشورها با توجه به سطح توسعه یافتگی شان همواره در تلاشند تا با استفاده از سازو کارها و برنامه های متفاوت به مقابله با نابسامانی هایی چون بیکاری ، بیماری ، خشکسالی ، حوادث غیرمترقبه طبیعی و غیرطبیعی ، آرامش و امنیت اجتماعی را در جامعه ایجاد نموده و آن را استمرار بخشند.

قبل از انقلاب اسلامی ایران ، کار مطالعاتی و تحقیقاتی در مورد بیمه بیکاری سایر کشورها صرفا در قالب بررسی نظری فراهم گردید. استمرار نظام بیمه بیکاری به عنوان یکی از مهمترین راهکارهای حمایتی است که در جهان پذیرفته شده و علی رغم پیگیری های زیاد، نتایج حاصل از آن منجر به اجرای مقررات پیرامون حمایت از بیمه شدگان بیکار شده است. پس از انقلاب اسلامی ، در سال ۱۳۶۶ تعطیلی واحد ها و مشکلات اقتصادی ناشی از جنگ تحمیلی که منجر به رکود سرمایه گذاری در دو بخش دولتی و خصوصی شد و موجب گردید تا مسئولین کشور در تاریخ ۲۴/۰۳/۱۳۶۶ لایحه بیمه بیکاری را در مجلس شورای اسلامی برای مدت سه سال به طور آزمایشی تصویب و به مورد اجرا گذارند و نیز سرانجام این قانون در تاریخ ۲۶/۰۶/۱۳۶۹ با اصلاحاتی مورد تصویب قرار گرفته که تاکنون در حال اجرا می باشد.

قانون بیمه بیکاری طی سالهای جنگ و پس از آن توانست کارگرانی را که به طور غیر ارادی بیکار می شدند مورد حمایت قرار دهد و با پرداخت حداقل مزد و تامین معاش زندگی آنها مانع بروز بسیاری از آسیب های اجتماعی گردد.